Niewielka sowa o charakterystycznych uszach, stroszonych podczas nie
pokoju lub ekscytacji.
Choć wielkością dorównuje sójce, jej „wyprostowana” sylwetka sprawia, że
wydaje się większa.
Występuje w całej Europie. W Polsce zasiedla wszelkie lasy, zadrzewienia i
aleje w pobliżu otwartych obszarów.
Dość mocno związana z krajobrazem rolniczym.
Po puszczyku jest drugą najliczniejszą sową w kraju, choć widywana jest
rzadko z powodu swojego skrytego trybu życia.
Gnieździ się w starych gniazdach ptaków krukowatych, w latach dużej
dostępności pokarmu lub w miejscach z niedoborem miejsc na lęgi może
tworzyć niewielkie luźne kolonie.
Aktywna o zmierzchu i nocą, choć zimą może polować również w dzień.
Jest specjalistką pokarmową, podstawą jej diety jest polnik (nornik zwyczajny), w latach o ograniczonej dostępności pokarmu cała lokalna populacja może nie przystąpić do lęgu.
Podejmuje lokalne migracje, w czasie których może gromadzić się w spore
stada (notowano nawet kilkaset osobników, jednak najczęściej jest to kilka
naście, kilkadziesiąt ptaków), które przez całą
zimę okupują jedno drzewo lub grupę drzew, takie
zimowiska aktywne są często przez wiele lat.
Największym zagrożeniem dla uszatki jest
intensyfikacja rolnictwa.
